Bart – Ontvanger van een donornier

Bart (53 jaar, Herzele)

Tot mijn 27ste kende ik eigenlijk geen gezondheidsproblemen. Ik was sportief, actief en voelde me sterk. Dat veranderde toen ik steeds vermoeider werd en vaker last kreeg van hoofdpijn. Uiteindelijk liet ik mijn bloed onderzoeken en kwam de diagnose: het syndroom van Henoch-Schönlein, een auto-immuunziekte die mijn nieren aantastte. Het nieuws sloeg in als een bom.

Bij de ontdekking van mijn nierproblemen heb ik een week lang bijna geen woord gezegd. Ik woonde toen nog thuis bij mijn ouders en moest alles laten bezinken. Na die eerste, stille schok heb ik me echter neergelegd bij mijn lot en besloten ervoor te gaan. Mijn nieren functioneerden nog voor minder dan vijf procent, waardoor een transplantatie onvermijdelijk werd. Het vooruitzicht van een lange reeks onderzoeken was zwaar, maar het moment waarop ik uiteindelijk op de wachtlijst kwam voor een nieuwe nier, voelde als een enorme opluchting.

In afwachting van een transplantatie deed ik tweeënhalf jaar lang peritoneale dialyse thuis. Elke nacht was ik ongeveer tien uur aangesloten op de machine. Dat vergde aanpassing, maar het gaf me ook een zekere vrijheid: ik hoefde niet meerdere keren per week naar het ziekenhuis. Dankzij de enorme steun van mijn ouders kon ik vrij zelfstandig leven. Ik kon zelfs reizen, met de dialysemachine in de auto of het vliegtuig, terwijl de nodige vloeistoffen ter plaatse geleverd werden. Het leven was anders, beperkter, maar nog steeds leefbaar.

Ik kon blijven sporten, zoals mountainbiken, en mijn dagen grotendeels zelf invullen. Alleen zwemmen zat er niet meer in: geen bad, geen zwembad en geen zee, ook niet op reis. Dat was mentaal soms moeilijk, maar ik probeerde me te focussen op wat nog wél kon.

Na tweeënhalf jaar wachten kwam het moment dat alles veranderde. Op 14 april 2000, om 19 uur, kreeg ik het verlossende telefoontje terwijl ik op het werk was in Haasrode, waar ik toen als software engineer werkte. Uiterlijk bleef ik kalm, maar vanbinnen was ik intens gelukkig. Ik belde meteen mijn ouders, die duidelijk geëmotioneerd waren, en reed daarna zelf met de motor naar het UZ Leuven. Dat moment voelde als de start van een nieuw leven.

Die avond werden nog twee mensen opgeroepen voor een transplantatie. We kregen elk een nier van een hersendode donor na een verkeersongeval. De operatie verliep bij ons beiden zonder problemen. Mijn medepatiënt herstelde iets sneller van de verdoving en mocht enkele dagen eerder naar huis, maar ook bij mij verliep het herstel vlot. Een van de eerste nachten na de operatie moest ik opstaan om naar het toilet te gaan — iets wat daarvoor niet meer gebeurde. Toen wist ik: dit zit goed.

Wat wel even binnenkwam, was het strikte dieet na de transplantatie. Ik had verwacht meteen weer volledig normaal te kunnen eten. Na verloop van tijd heb ik echter mijn eigen evenwicht gevonden. Vandaag eet ik gezond en bewust: veel groenten, weinig vlees of vis, weinig tot geen zout. Dat deed ik eigenlijk al heel mijn leven. Ik sport veel — padel, lopen, snowboarden — en zorg goed voor mijn lichaam.

Intussen ben ik 25 jaar getransplanteerd en ik voel me nog steeds goed. Het verschil met het leven vóór de transplantatie is niet te beschrijven: het is letterlijk dag en nacht. De vrijheid die je terugkrijgt, is onbetaalbaar. Natuurlijk ga ik nog om de drie à vier maanden op controle bij de

nefroloog en neem ik dagelijks een handvol medicatie, maar ik heb dankzij orgaandonatie een nieuw leven gekregen. Mensen zijn vaak verbaasd als ik hen vertel over mijn medische verleden.

Aan iedereen die vandaag nog wacht op een orgaan wil ik meegeven: blijf volhouden en probeer zo gezond mogelijk te leven. Dat vergroot je kansen op een succesvolle transplantatie. En aan wie twijfelt om zich te registreren als orgaandonor: aarzel niet. Met één beslissing kan je meerdere mensen een toekomst geven. Vandaag wachten nog veel te veel mensen veel te lang op dat ene levensreddende orgaan.